Mosmanneke

Orchideeën bij de Philipsdam


De Plaat van de Vliet (foto) is een natuurgebied dat je ziet liggen als je over de Philipsdam rijdt. Een paar weken geleden heb ik dit gebied na lange tijd weer eens bezocht en ik had er geen spijt van!

Kreek in Plaat van de Vliet

Kreek in Plaat van de Vliet

Iedere keer sta ik weer verbaasd rond te kijken in dit gedeelte van de Plaat van de Vliet. Veel planten lijken hier groter en meer weelderig te groeien dan op andere plaatsen.
Op sommige plekken zag de grond wit van de Parnassia. Maar er stond ook Geelhartje tussen en Sierlijke Vetmuur. Dit laatste plantje heeft als leuke bijnaam: Krielparnassia. De Watermunt rook heerlijk toen ik er doorheen banjerde.
Hoewel ik maar op een klein gedeelte wandelde van de Plaat van de Vliet was het alsof ik door een uitgestrekt oerwoud liep. Het is geen flauwe kul als ik zeg dat sommige planten hier een verbazingwekkende hoogte bereiken. Voor de aardigheid brak ik een rietstengel af, legde hem op de grond en mat hem op. De stengel was meer dan 3.50 meter lang! Hier kon zelfs m’n eigen Rietje niet tegenop!

Overal stonden groepen met Moeraswespenorchis (foto), soms zelfs zoveel dat je van een veldje kon spreken! Het moeten er vele duizenden zijn geweest. Er stonden weer opmerkelijk grote exemplaren tussen. 20 tot 65 cm hoog stond er in mijn flora, maar enkelen waren meer dan 95 cm!
Van een afstand oogt deze orchidee niet zo spectaculair maar van dichtbij zie je pas dat de bloemen van de Moeraswespenorchis voor de mooiste orchideeën niet onder hoeven te doen.

Moeraswespenorchis

Moeraswespenorchis

Ook de Gevlekte Orchis en Rietorchis waren nog niet uitgebloeid. Een van de groepen telde zeker 200 exemplaren. Ze vielen niet alleen op door hun fraaie lila bloemen maar ook weer door hun reusachtige afmetingen. De langste die ik uitkoos was 98 cm! Waakzaam speurde ik de bodem af. Je kon hier niet zomaar wat oppervlakkig rondslenteren. De kans dat je een leuke of bijzondere plant zou missen was levensgroot.
Een strook Parnassia met Stijve Ogentroost langs een kreek leverde zo’n fraai bordertje op dat ik voor de zoveelste keer die dag door de knieën ging. Niet alleen om het beter te kunnen zien maar ook om er voor te zorgen dat ik er later fotografisch nóg eens van zou kunnen genieten.
Langs de kreek stond vrij veel Blauwe Waterereprijs wat in Nederland een tamelijk zeldzame verschijning is. Verder ook Waterpunge met zijn piepkleine witte bloempjes. Het aparte van deze plant zit hem in de bloemsteeltjes. Halverwege maken ze een knik en precies op die knik zit een bijna naaldvormig blaadje. Het verbaasde me al niet meer dat ook Waterpunge op sommige plaatsen een groeistuip had gekregen. Van 5 tot 50 cm stond er in de flora. Hier stond er eentje van 66 cm!

Het waren allemaal waarnemingen die je naar geest en lichaam in een paradijsachtige toestand brengen. En dan te bedenken dat de mooiste waarneming nog moest komen!
Wat verder afdwalend van de kreek vond ik tussen de Moeraswespeorchissen enkele groepjes Rond Wintergroen. Ze zagen er weelderig en gezond uit met mooie witte, ongeveer 2 cm grote bloemen. Ze hingen wat knikkend aan de stengel. De bloemblaadjes van Rond Wintergroen zijn niet allemaal even groot waardoor de bloem een wat a-symmetrisch uiterlijk heeft. Eigenlijk begrijp ik niet goed waarom ze de naam Rondbladig Wintergroen hebben gewijzigd in Rond Wintergroen. Aan de nieuwe naam kun je niet meer zien wat er nu eigenlijk rond is!
De bedoeling was om met de telescoop vanaf de Philipsdam de grazige vlakte van de Slikken van de Heen af te speuren. De dag was echter om zes uur begonnen en nu was het bijna wéér zes uur. Twaalf uur natuur en nóg moest ik me losrukken van deze Hof van Eden.

‘t Mosmanneke     januari 2008

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*