Mosmanneke

Ontploffende vlierstruiken

Het Rammegors, ingeklemd tussen het Schelde-Rijnkanaal en de Krabbenkreek heeft altijd wel iets bijzonders in petto. Het was behoorlijk warm. Schapen drukten zich tegen de steile oevers van een kreek in een poging wat schaduw te bemachtigen. De Flandria 16, volgepakt men mensen, ploegde zich moeizaam een weg door het water. In de verte dreven bruine stofwolken langzaam achter een grommende tractor uit. Het zuchtje wind boven op de Oostdijk zorgde nauwelijks voor verkoeling. Voor het nuttigen van de middagmaaltijd zette ik me neer in de schaduw van enkele vlieren. Boven de keihard opgedroogde Rammegorskreek trilde de lucht. Heel in de verte, op de Krabbenkreekweg, wapperden de jurken van luchtig geklede dames op de fiets. Kleurige vlekjes die zich langzaam voortbewogen over de strakke lijn van de dijk. Tevreden nam ik een hap van mijn boterham. Het op deze manier, ergens midden in de natuur zitten eten, bezorgt me altijd weer een hemels genoegen. Met de duurste maaltijd in een tien sterren restaurant zou ik dat niet willen ruilen.

Rammegors – Eendrachtskreek

In een duur hotel heb je overigens minder gauw kans dat er plotseling honderden gasten tegelijk binnen komen vallen. Dat overkwam me wel in de eenzaamheid van het Rammegors. Tegenover mij, in de vlierstruiken met rijpe bessen, streek een zwerm Spreeuwen neer. Een van de tafeltjes was al bezet door een Houtduif. Die kon het gefladder, gekrijs en gekissebis niet langer aanhoren en zocht zijn heil verderop. Heel verstandig van die duif, want een tweede groep Spreeuwen kwam de anderen gezelschap houden.

Tot vlak voor de landing is zo’n troep Spreeuwen volstrekt zwijgzaam. De hel barst pas los na het neerstrijken. De beste vlierbessen staan immers altijd bij een ander! Wat verder op het hoger gelegen schor maakte een derde zwerm zich op voor de landing. Vlak voor het neerstrijken gingen ze over in een korte zweefvlucht en sloegen vervolgens weer met de vleugels. Niets bijzonders zult u zeggen, zo doen Spreeuwen nu eenmaal. Het was ook niet dáárover dat ik me verbaasde, maar dat heel de zwerm het gelijktijdig deed! Was dat toeval of hoorde het gewoon bij het landingsritueel? Als je weet hoe lang een dansgezelschap moet oefenen voor alles gelijk gaat dan is het toch opmerkelijk dat honderden Spreeuwen dit meteen kunnen!

De schranspartij in een Vlier duurde zelden langer dan een paar minuten. Een onverwachte beweging van een zenuwachtige Spreeuw was voldoende om de struik te laten “ontploffen”. Onder daverend geruis van de vleugels verhieven de Spreeuwen zich als een zwarte wolk boven het hoogschor. Aanvankelijk koos iedereen dezelfde vluchtrichting, maar uiteindelijk sloegen de buitenste vogels links- of rechtsaf om met een wijde boog terug te keren naar het vlierbos. De middenin vliegende Spreeuwen vlogen nog even rechtdoor, maar keerden tenslotte ook terug. Heel de zwerm was dan uiteen gevallen in enkelingen of kleine groepjes. Dat was dan het moment dat je zowat overal in de lucht Spreeuwen zag vliegen.

Vlierbessen

Soms gebeurde het dat een terugkerend groepje verzeild raakte in een juist vluchtende groep. Dan hoorde je zelfs het geluid van elkaar rakende vleugels. De kleinste groep verloor altijd en vloog met de anderen terug. Ook enkelingen sloten zich weer aan. Geleidelijk ontstonden er weer grote groepen waarna het spelletje weer opnieuw begon. Telkens met de ontploffende vlierstruiken als spectaculair hoogtepunt.

Voor de kink in de kabel zorgde een Torenvalk die plotseling vanuit het vlierbos het luchtruim koos. Onmiddellijk schoof de dichtstbijzijnde spreeuwenzwerm ineen tot een dicht op elkaar vliegende spreeuwenbal. Maak dan als Torenvalk je keus maar eens! Doodsgekrijs uit de ruigte bewees echter dat er toch een slachtoffer was gevallen. Voor zover ik kon zien behoorde de ongelukkige Spreeuw niet tot de samengebalde groep. Een andere vogel die voor paniek onder de Spreeuwen zorgde was een Koekoek. Deze verscheen ook vrij plotseling aan de rand van het hoogschor. De Spreeuwen zagen hem waarschijnlijk voor een Torenvalk aan.

Lang, heel lang, heb ik zitten genieten van de spreeuwenshow. Terug bij de auto, uren later, keek ik nog eenmaal naar het vlierbos in de verte. De spreeuwenzwermen draaiden nog steeds hun rondjes, bezig aan de zoveelste gang.

Een gedachte over “Ontploffende vlierstruiken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*